Het moet natuurlijk weer bij gebeuren. Vanmorgen begonnen met mijn fiets in de fiets koffer te stekken. Om dat te kunnen doen moeten natuurlijk de wielen er uit en zeker ook het zadel met zadelpen gedemonteerd. Ja, wat ik vreesde bleek werkelijkheid, de zadelpen zit zo vast als iets in het frame. Eerst nog voorzichtig geprobeerd om de zadelpen los te wrikken, dan met een grote schroevendraaier, dan met een rubberen hamer, nog een poging met een stilsonring, niets wou baten ...
Dan maar internet afstruinen naar info hoe je zo twee buizen van titanium uit elkaar krijgt. Blijkt dat als twee titanium delen over elkaar wrijven er een elektro-chemische reactie laats vindt dat beide delen enkele microns diep aan elkaar bindt.
Ja, wadde, e-mail naar fabrikant dan maar wat nu gedaan. En het mag gezegd, Vannicolas weet wat service is: hun antwoord:" steek de zadelpen in een bankschroef en draai met de fiets rond, met het frame en je armen heb je veel kracht".
Ja, wadde, dat zijn iets zijn voor na Canada, ondertussen had ik mijn fiets al voor 90% gedemonteerd; krankstel met trappers er uit,achterderaileur er af, achterste remklauw er af, voorvrok er uit en stuur opzij. Wat nog op mijn fiets zit is de voorderaileur en het zadel met zadelpen.
Eh, ja en drinkbushouder zit er ook nog op.
't Is me gelukt om dat allemaal in de koffer te krijgen:
De rest van kleren en ander gerief zit nu ook allemaal in zakken, in totaal zo'n 43 kg, wat ruim onder het totale maximum van 53 kg zit. In Vancouver zal ik wel kunnen kopen wat ik vergeten ben.
Een Canadese SIM kaart zal ik zeker nodig hebben; of jullie zullen dit verhaal pas kunnen lezen als ik thuis ben. Of we moesten onderwege enkele Starbucks vinden, daar hebben ze hotspots, als dit verhaal verder gaat heb ik een SIM kaart of hotspots gevonden.
maandag 21 juni 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)


Geen opmerkingen:
Een reactie posten