nog een dag te gaan

Zaterdag middernacht is het nu in Belgenland, vrijdagavond 18:30 is het in Vancouver, een stralende hemel, een stralende dag en vandaag meer dan één stralend gezicht gezien.
Gisterenavond na de rit zijn Jan en Theo naar Horseshoebay getrokken met de fiets om de ferry's voor onze aftertrip vast te leggen, een kleine 20km dachten ze, een uurtje naar ginder en een uurtje terug. Best mogelijk om nog even overentweer te rijden. Om 19:00 hadden we afgesproken om met de bus naar een of andere Italiaan te rijden voor een pasta-schotel. Jan en Theo waren in geen velden of bergen te zien. Dus wijle maar op de bus naar de terminal van de zeebus.  De Italiaan had nog plaats voor 12 mensen, met 21 kom je daar dan ook niet aan de bak. Dus de minst fanatieke pasta-eters gingen op zoek naar iets anders, wat niet moeilijk was, een Griek gaat er ook wel in. Om in de sfeer te komen bestelden we een aantal mythos-pintjes, dat was er geen, met rode kaakjes moest de uitbater vertellen dat hij geen mythos in huis had, dan maar een plaatselijk pale-ale besteld. Eerst wat meze, zoals het bij een Griek hoort en een hoofdschotel en een pale-ale... 
Terug thuis waren Theo en Jan al onder de lakens gekropen. Het verhaal vanmorgen klonk ongeveer zo: die kleine 20 km waren er vlot 27 geworden en de baan naast de kust loopt niet zoals bij ons mooi vlak maar daar zitten serieuze hellingen in. Dus in plaats van op een klein uur hadden ze er een dikke anderhalf uur over gedaan. Om vast te stellen dat de ferry's enkel per telefoon konden vastgelegd worden, de publieke telefoon in het reservatiekantoor was echter buiten werking. Onverricht ter zake hebben ze dan maar de bus genomen, ook dat is een evenement. De fietsen kunnen zonder problemen mee op een fietsendrager voor de bus, wel een knap systeem, je moet je fiets er opzetten en vastklikken, niet meer, niet minder, moest er iets met de fiets gebeuren dan heeft de buschauffeur het ook direct gezien.
Voor 9 uur moest vandaag onze bagage gepakt zijn om verkast te worden naar een ander Holyday Inn-hotel in Vancouver. Om 10 uur stonden onze begeleiders voor een trip naar Squamish een dorp meer noordelijk, waar we op racedag 6 ook zullen passeren, om daar de smooth en curlly trails te doen, gewoon om de streek te verkennen.

Rustig wat spinnen om de benen wat los te rijden, jawadde. Dat rustig rijden begon met een redelijk (naar de normen van hier) technisch stuk van een km of zo om daarna met een 3% omhoog te gaan, niet steil, maar steil genoeg om je af te vragen waar je je benenspieren ergens vergeten was, in de fietskoffer, in de bagage voor de volgende dagen? Het tempo van de eersten lag ook niet op het niveau van een rustig spinnend ritje. Maar het klimmetje was de moeite, mooi bos waar we misschien wel een beer of poema tegen het lijf zouden kunnen lopen. Het vervolg was wel meer mijn meug (niet alleen van mij trouwens), over een "rollercoaster" naar beneden, met korte, zeer korte bochten en hier en daar een steen of tak, en anders een droppeke. Niet overdreven technisch, wel mooi, snel, gewoon fun om te doen, het laatste stuk hebben we zelfs twee keer gedaan.
Nadien nog een pint gaan drinken in een plaatselijke brouwerij die al verschillende wedstrijden had gewonnen, maar waarvan de uitbaters van het Belgium beer nog niet gehoord hadden. Eer deden ze hun bier niet aan, zoals bij onze oude belgen en ridders werd het bier in grote kannen op tafel gezet, zoals je bij ons water op tafel zet. De kunst van het tappen, de juiste schuimkraag, die een tijdje stand houdt, kennen ze hier niet.
Op de terugweg nog even gestopt om de plaatselijk waterval te bezien. Op de parking stond de rest van een omgehakte boom, ondertussen het middelste helemaal hol, ik kon daar gewoon in ronddansen, ik schat een meter twintig in doormeter.

De waterval was ook niet niets, 335 meter hoog, de Shannon Falls is de tweede grootste water val van Britisch Colombia.

                          

De terugweg was ook de moeite.