Dag 4 en 5

‘t Was inderdaad heel vroeg opstaan en nog altijd geen internet gevonden. Verbinding met GSM lukt ook niet, mogelijk nog een van de instellingen niet juist …

‘t Is hier niet te doen om even tijd te hebben iets te schrijven, ook het niet beschikbaar hebben van internet strooit natuurlijk roet in het eten. Een rustige vakantie met benen onderuit is het dus niet. Wel veel aanschuiven, voor ontbijt, start, onderweg op de tracks, bij de bikewash, bij de douche en het avondeten  Over de wc zullen we maar zwijgen, dat is soms wel een nijpend probleem. Om het aanschuiven tijdens het fiets te mijden probeer ik zo laat mogelijk te vertrekken zodat de grote massa vertrokken voorbij de eerste smalle passage is en de sliert van 500man en vrouw uitgerekt is.

Eergisteren eerste probleempje met fiets gehad, mijn achterwiel kwam los. De snelsluiter was daarbij ook omgebogen, niets ergs, ik kreeg mijn achterwiel terug vast. Door de haast van ‘s avonds (aanschuiven douche, bikewash, eten, binnen brengen fiets, en nog uitleg over de komende dag) volledig vergeten hier verder naar te kijken. Gistermorgen gebeurde hetzelfde, achterwiel los bij kracht te zetten om een korte klim te kunnen nemen. Wiel terug vastgezet maar nu bleef het niet goed meer zitten telkens bij het zetten van kracht kwam dat wiel uit de kader. Een brug, “zou ik of zou ik niet, moet lukken” en dat deed het ook. dan nog een beetje berop voorzichtig, kracht doserend. Maar het achterwiel kwam toch los. Het pad had links de berg, rechts was de grond een meter onder het pad, steil omlaag. Inderdaad viel ik natuurlijk de verkeerde kant uit … Met mijn rechteroor enkel meters lager op een steen, verder omlaag schuivend, hoofd eerst, fiets laatst. Een meter of vier lager lag ik stil. In volle paniek stonden Barny en Leo bij me. Die moest ik even kalmeren zodat ik zelf mijn hoofd kon vinden en kijken of armen en benen nog in juiste richting zaten. Geen problemen, enkel mijn oor voelde ik bloeden. Horen was geen probleem, ik was er toch niet gerust in alhoewel Barny na ontsmetten wist te zeggen dat het er niet zo erg uit zag. Dan maar te voet, hier en daar lopend om de rest niet te veel te hinderen, verder tot de eerste bevoorrading. Dat bleek toch nog verder te zijn dan ik eerst dacht. Dan toch maar bergaf op de fiets en bergop in kleinste verzetje zonder kracht te zetten. Op de bevoorrading hebben ze mijn oor grondig uitgewassen, zodat mijn oor vol vloeistof zat. Dan begonnen ze nog van alles te vragen. Alhoewel ik had gezegd had dat ik langs de andere aan doof ben. Op den duur begon die zelfs in het frans te klappen en heel veel expressie met zijn lippen te maken. De vloeistof dan maar uit mijn oor geschud zodat ik weer kan horen.

Ik kreeg de boodschap om mijn oor bij de volgende bevoorrading e laten reinigen. Ik dus verder, heelder stukken wandelend, afdaling voorzichtig omlaag. Tot de volgende bevoorrading 22km verder, daar hadden ze een stand van Shimano. Die gasten hebben me uiteindelijk verder geholpen met een reservewiel. Kon ik de volgende 21km toch op een normale manier uitrijden. Onderweg nog een eland gehoord, niet gezien. Vlug douchen eten, naar medics, eten en naar bike shop om te horen of ze mijn wiel konden maken. De stukken hadden ze niet bij, een af andere vijs aan lager vertoond barstjes. Maar het wiel van Shimano mag ik lenen tot het einde van de race.

Na een veel te korte pijnlijke slaap weer vroeg uit de veren voor de volgende rit. Het regende, veel zin had ik er niet in, maar na nog wat karakter gevonden te hebben toch op de fiets gestapt. Na een 5-tal km moesten we door een riviertje, tot de billen in het gletsjer water, ijskoud. Dan verder, het gewoon Britisch Colombia parcours war bruggetjes, wat wortels ontwijken naar beneden, wat over wortels wegschijven naar boven en hier en daar over zo’n dikke omgevallen boom klauwteren. In de miezerregen. En veel wandelen, omdat de stukken tussen die bomen en wortels te klein waren om op en af te stappen. Aan de tweede bevoorrading bleek dat ik toch wat te weinig gegeten had. Ik was even naast mijn fiets gaan zitten en direct stond er een medic naast me met de vraag of ik niet naast het vuur zou gaan zitten. Daar kreeg ik al meteen een zilverdeken rond me moest mijn natte kleren uittrekken, werden koekjes en drinken onder mijn neus geschoven. Of ze geen thee moesten zetten. Een prikje om suiker in mijn bloed te bepalen met direct een plakker erop. Eigenlijk wel hilarisch als je alle andere schrammen en bulten op mijn benen bekijkt. Suiker ok, maar van verder rijden was geen sprake meer, daar had ik ook geen zin meer in. Vanavond wat meer tijd gevonden om te douchen, mijn fiets op te lappen en te eten, als ik nu nog kan slapen ben ik er klaar voor om me morgen te kastijden.