Jawade, had ik eergisterenavond nog een heel verhaaltje getypt en ineens sluit windows zich af. Alles weg.
Vermits geen internet ga ik proberen dit met GSM op te sturen, dus foto’s hebben jullie nog te goed.
Bij dag een kwam het er op neer dat onze Elias uiteindelijk gewonnen had met de Sandman. Ann ligt eruit met een ontwrichte schouder. Zelf ben ik ook overkop getuimeld op een onnozel stuk rots die op een brede afdaling uit het zandpad stak, ineens lag ik lager dan mijn fiets. Serieuze scheur in het vel van de ellenboog en een zere heup heb ik eraan overgehouden. met de nodige pijn grimassen heb ik de rit toch uitgereden. Eens aangekomen wacht een koude douche, letterlijk. Even langs de medics en dan bedje gedekt in een van de 300 tentjes die op het terrein opgesteld zijn. Bedje, laten we zeggen dat ik geluk had een lucht matrasje bij te hebben, alhoewel, er zit ergens een lekje in, dus maar op een schuimrubber matje van een halve centimeter, dat vlakt mijn contouren zeker niet uit. Gezien mijn zere heup en ellenboog kon ik ook niet zomaar op mijn favoriete kant liggen Slapen is hier dus amper bij.
Gistermorgen ook op een ontiegelijk vroeg uur uit bed om met de bus naar het volgend stadje gebracht te worden, welk stadje weet ik niet vanbuiten en vermits geen internet, kan je de naam van het stadje op de site van BCbikerace vinden (zie link hiernaast). Daar hebben we blokje rond gereden over weeral paadjes die eigenlijk onbegonnen werk zijn. omhoog over wortels of brede grindwegen, omlaag steeds over wortels, stenen, bruggetjes. Eigenlijk jammer, van de omgeving valt zo amper iets te zien. Je ogen 5 meter voor je wiel houden anders schuif je gegarandeerd uit of ga je over kop. De pijn in heup en ellenboog valt gelukkig nogal mee. Het is eerder mijn andere heup die lastig doet. van het vele uit en inklikken begint die nu ook zeer te doen. zodanig dat ik mijn linker voet amper hoog genoeg krijg om hem op de pedaal te krijgen. Na het avondeten nog enkele cans (2liter plastic schenkkannen) leeg gemaakt. Waarna we om 22:00 zijn gaan slapen. Tot Telenet om 03:00 een Sms'je, ik direct wakker, “wat zou er thuis zijn?” stuurde om te zeggen dat internet van €5O internet gebruik in het buitenland de verbinding verbroken wordt. En dan begon het nog te waaien ook, en wij lagen in tentjes zonder piketten (om het dagelijks afbreken gemakkelijker te maken). En mijn luchtmatras was leeg, en de gerond hard… Veel slapen was er niet meer bij.
Vanmorgen zag je direct wie hetzelfde was ondergaan, Theo zag er niet uit, Rein had ook geen oog dicht gedaan. Gelukkig waren Pascale, Hilde en Yolande enkele luchtmatrasjes gaan kopen in een plaatselijke winkel. Toch een paar mensen die een beetje zacht geslapen hadden. De tocht verliep vandaag weer, het begint eentonig te worden, door de bossen met de nodige slippertjes over de wortelen. Op de bevoorrading na een 14-tal km deden ze zenuwachtig gauwgauw nam iedereen wat chips, watermeloen en wat andere zoete brol. Hierdoor was ik vergeten mijn camelbag te vullen en nam ik niet de tijd om voldoende te eten. Ik heb het geweten, gelukkig had ik zelf nog xwat eten bij daar heb ik dan maar 3 stops voor ingelast en ook om eens te genieten van de bossen. Altijd maar racen is eigenlijk niets voor mij. En vermits ik eerder moet strijden om niet bij de laatste 10 te blijven. Zal ik er maar gebruik van maken om eens rond te zien of ik geen beer zien. Gisteren denk ik wel ze gehoord te hebben maar een beer heb ik tot hier toe nog niet gezien. En elanden staan alleen maar op de borden langs de kant van de weg. Alhoewel het zijn dezelfde tekeningetjes. Op de tweede bevoorrading heb dan maar de tijd genomen om voldoende binnen te spelen. Daar hoorden ik van Carl dat Pirre gestopt was, zo goed als volledig uitgeput. Dan is het moeilijk om de stronken en bomen te ontwijken. Na nog verder geploeterd te hebben stond er een enthousiaste wegwijster die wist te zeggen dat het enkel nog downhill was zonder moeilijke stukken. Dat klopte tot het na de bocht omhoog ging. Downhill is hier dus gewoon omlaag met nog steile stukken omhoog. ‘t Is maar dat we de mensen verstaan.
Morgen is het terug om 6-uur omstaan, weer een korte nacht, maar onderweg zal ik wel wat slaap proberen in te halen. De grond in het bos is aangenaam zacht. En de commentaar van de andere bikers : “OK? Thats a good idee…” Bay. Maar ik heb niemand zien afstappen om er bij te komen liggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten