lange dag

Gisteren vertrokken in Brussel. Wel met de nodige spanning, 20 km file op de Belgische autostrades, waarvan er 15km waren op de E 19 naar Brussel. Tegen matige snelheid naar Zaventem dan maar. Met hele bagage: rugzak, handbagage, bagage en fietskoffer naar de Delifrance, niemand daar, "zouden we de eerste zijn?", weinig waarschijnlijk. De incheck balies afgestruind en een kudde fietskoffers tegengekomen met hun baasjes en aanhang. Vlug bij de rest van de kudde gekropen, dat was er geen, een strenge Canadese die de paspoorten controleerde wees me al direct naar de achterkant van de rij, tot ze zag dat de complete doorgang versperd was, dus werd ik aangemaand om terug bij de rest van de kudde te kruipen. Braaf en gewillig maar gehoorzaamd aan die (herders)hond. Van organiseren hebben ze bij Air Canada ook niets gehoord, eerst bagage inchecken dan gaan aanschuiven om het vervoer van de fiets te betalen om dan terug bij de incheckbalie de vervoersbewijzen te krijgen ... Niet moeilijk dat wij ons moesten haasten.
Bij de douane aangekomen mocht ik al direct mee, blijkbaar zaten er een paar CO2-patronen in mijn fietskoffer, die reizen al enkele vakanties mee, maar nu moest ik ze afgeven. Gelukkig hadden mijn maats al mijn spullen verzameld van bij de scanner, mijn fototoestel, netbook, GSM, paspoort, portefeuille, waar ik geen tijd meer kreeg om die veilig weg te steken.  En dan maar vliegen, en vliegen en vliegen, naar Montreal, wel knappe vliegtuigen met "redelijk" wat beenruimte. Filmkes kiezen op scherm op de stoel voor je, filmkes zien op mijn netbook van de reis naar Mexico, daar had ik nu tijd voor. De stoelen zijn zelfs allemaal voorzien van electriciteit om een laptop of iets dergelijks op aan te sluiten.
In Montreal langs de douane, de fietskoffers opgepikt en terug langs de douane om de koffers op het volgende vliegtuig te zetten. Weer had ik ambras en nu dubbel, zelf door de scanner en biepbiep, ik mocht kiezen om in een Rx-scanner te kruipen of gefouilleerd te worden, deze keer de Rx-scanner eens geprobeerd maar ze vonden niets. De scan van mijn koffer was ook niet ok, in de pennenzak die ik had ingeladen zat blijkbaar nog een schaartje, gelukkig met botte punten, dat mocht dan toch. En vliegen, vliegen, een beetje vliegen in een iets minder comfortabel toestel, waar je de maaltijden moest kopen als je wou.

Om half vijf plaatselijke tijd aangekomen met een stralende zon, vlug een sms naar Inge, "shit, 't is daar half twee 's nachts".

Na even wachten kwam de organistator van de BCBike Race ons oppikken, Fietsen op het dak, koffers op de aanhangwagen.
Naar de Hollyday Inn in 't noorden Van Vancouver, de huizen hier lijken op extra grote stacaravans, met hier en daar een stenen huis tussen. en de nodige hoogbouw ook natuurlijk.
Een pint was wel wat we op dat moment nodig hadden, met in de pub nog iets eten. Wat je iets noemt, eerst een appetizer, een serieuze hoeveelheid kalamers, en nadien nog een sandwich. De maten van een bord zijn hier in verhouding te de grote van het land. Een paar Canadiens binnen gespeeld om aan een rustige nachtrust te beginnen.

Inderdaad, rustig, overdag is er veel lawaai van verkeer maar 's nachts hoor je niets.